Uzun ve sağlıklı bir yaşamın tek bir sırrı yok. Genetik yapıdan günlük harekete, uyku düzeninden sosyal yaşama kadar pek çok unsur ömrü etkiliyor. Ancak 100 yaşını aşan insanların beslenme düzenleri incelendiğinde bazı ortak noktalar öne çıkıyor.
Japonya’nın Okinawa Adası, İtalya’nın Sardinya Adası ve Yunanistan’ın Ikaria Adası gibi uzun ömürlü insanların fazla olduğu bölgelerde geleneksel beslenme büyük ölçüde bitkisel gıdalara dayanıyor.
BAKLAGİLLER SOFRADA ÖNEMLİ YER TUTUYOR
Fasulye, mercimek, nohut ve bezelye uzun yaşayan toplumların mutfağında sıkça yer alıyor. Baklagiller hem bitkisel protein hem de lif açısından zengin olmasıyla öne çıkıyor.
SEBZE TÜKETİMİ YÜKSEK
Yeşil yapraklı sebzeler, lahana, domates, kabak, patlıcan ve mevsim sebzeleri günlük öğünlerin önemli bölümünü oluşturuyor. Sebzelerin çeşitlendirilmesi de beslenmeyle alınan vitamin ve minerallerin çeşitliliğini artırıyor.
TAM TAHILLAR TERCİH EDİLİYOR
Yulaf, arpa, tam tahıllı ekmek ve esmer pirinç gibi gıdalar da geleneksel beslenmede yer buluyor. Rafine edilmiş tahılların aksine tam tahıllar lif bakımından daha zengin.
KURUYEMİŞ TÜKETİYORLAR
Ceviz, badem, fındık ve benzeri kuruyemişler sağlıklı yağ, protein ve lif içeriyor. Ancak yüksek kalorili oldukları için porsiyon miktarı önem taşıyor.
ZEYTİNYAĞI ÖNE ÇIKIYOR
Özellikle Akdeniz’deki uzun yaşam bölgelerinde zeytinyağı temel yağ kaynaklarından biri. Sebzeler, salatalar ve farklı yemekler çoğunlukla zeytinyağıyla hazırlanıyor.
MEYVEYİ GÜNLÜK BESLENMENİN PARÇASI YAPIYORLAR
Mevsiminde tüketilen meyveler de uzun yaşayan toplumların geleneksel beslenmesinde önemli bir yere sahip. Tatlı ve yoğun şeker içeren atıştırmalıklar yerine meyvelerin tercih edilmesi dikkat çekiyor.
ET TÜKETİMİ DAHA SINIRLI
Bu bölgelerin tamamında aynı beslenme düzeni bulunmasa da ortak özelliklerden biri, bitkisel gıdaların sofrada daha fazla yer kaplaması. Et ise birçok geleneksel beslenme düzeninde daha küçük porsiyonlarda ve daha seyrek tüketiliyor.
100 yaşına ulaşmayı garanti eden özel bir yiyecek bulunmuyor. Uzun ömürlü toplumların beslenmesindeki asıl ortak nokta; sebze, baklagil, meyve, tam tahıl ve kuruyemiş ağırlıklı, işlenmiş gıdaların ise daha az yer aldığı bir düzen.
