Murat Sabuncu
Demirtaş, “Bu süreç bölünme-ayrışma, ucuz pazarlık süreci değil” diyor. Buna bir cümle eklemek istiyorum: Türkiye’nin silahlı çatışmayı geride bırakması gerektiğine inanıldığı için “evet” demek, silah bırakanın, eline hiç silah almamış olanın siyasete dönmesinden-girmesinden değil, siyasetin silaha yenilmesinden korkmak gerekmez mi? İktidarın antidemokratik uygulamalarına karşı çıkmak, mücadele etmek ile kendini feshedip silah bırakan örgütle ilgili yasayı ayırmak gerekli değil mi? Yeni Parti ve destekçileri doğal olarak iktidara güvenmeyebilir, güvenmeyecektir fakat Türkiye’nin silahlı çatışmayı sona erdirme fırsatı iktidara duyulan güvensizlik nedeniyle reddedilebilir mi?






