Metin Yeğin
Zapatista komününde oturuyorduk. Önümüzde cetvelle çizdiğimiz sayfalar vardı. Cetvel dediğim bir tarafı düz, oldukça düz bir ağaç dalıydı. Sağdan sola tank, asker, tüfek, otomatik tüfek, tabanca gibi kutucuklar yapmıştık. Bunların içine her gün komünün önünden geçen, geri dönen ve bazen geri dönmeyenleri yazıyorduk. İşimiz buydu. Uluslararası insan hakları gözlemcisiydik. Ateşkes anlaşmasına göre Meksika hükümeti geceleri Zapatista bölgesinde asker bırakmamayı kabul etmişti. Bunu denetliyorduk. Her gün geçen askeri birlikleri sayıyorduk. Yüzümüze nefretle bakıyorlardı. Bizi dış mihrak olarak görüyorlardı. Bizi de Avrupalı zannedip öldürmüyorlardı. Küfür ediyorlardı. Umursamıyorduk. Ben cezaevinde bizi saymalarının intikamını alıyordum. Bütün rütbelerini iki cetvel, daha doğrusu bir tarafı düz, oldukça düz bir ağaçla çizdiğimiz çizelgeye yerleştiriyordum. Geri dönmeyip Lacandon ormanlarında kalırlarsa, uluslararası kamuoyuna bildiriyorduk. ‘Dün iki tank, 11 asker, 11 tüfek ve bir otomatik tüfek geri dönmedi’ yazıyorduk. Onlar küfür ediyorlardı, tehdit ediyorlardı ve bölgeden çıkarken fırsat bulurlarsa bazen öldürüyorlardı.
