Şebnem Korur Fincancı
Bir hastanede ışıkların aniden söndüğünü düşünün. Bu yalnızca teknik bir arıza değildir. O an, yoğun bakımda bir ventilatörün durma ihtimali, ameliyathanede yarım kalan bir operasyon ve soğuk zinciri kırılan ilaçlar demektir. Sağlık sistemi, çoğu zaman görünmeyen bir altyapıya dayanır: elektrik, yakıt, lojistik. Bu altyapı çöktüğünde, sağlık hizmeti de çöker.
Bugün Küba’da yaşananlar tam olarak bunu gösteriyor. Resmi olarak bir savaş yok. Ancak ambargo, enerji krizi ve kronikleşen elektrik kesintileri üzerinden işleyen bir başka tür savaşın içinden geçiliyor. Bu savaşın hedefi doğrudan hastaneler olmayabilir; ama sonuçları en çok orada hissediliyor.
ABD’nin Küba’ya uyguladığı ambargo on yıllardır yalnızca ticari ilişkileri sınırlamıyor. Aynı zamanda bir ülkenin sağlık sistemini ayakta tutan temel unsurları da zayıflatıyor. Tıbbi cihazların ithalatı zorlaşıyor, mevcut cihazlar için yedek parça bulunamıyor, ilaç üretimi için gerekli ara maddeler temin edilemiyor. Oysa bir sağlık sistemi yalnızca hekimlerden ve hastanelerden ibaret değildir; küresel bir tedarik zincirine bağlıdır. Bu zincir kırıldığında, en gelişmiş sağlık politikaları bile işlevsiz hale gelir.
