Gökçer Tahincioğlu
Özgürlüğün en temel tanımı, başkalarının özgürlük alanına müdahale üzerinden yapılır.
“Senin özgürlüğün başkasının özgürlüğünün başladığı yerde biter…”
Türlü soru ve sorunlar barındırmakla birlikte, bu önerme, başkalarının özgürlüğüne müdahale edilemeyeceğini anlatmanın en kestirme yollarından biridir ve bu nedenle işlevseldir.
İfade özgürlüğüne sıra geldiğinde işler biraz daha karmaşık bir hal alır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin sıklıkla vurguladığı standartlar genel kabul görüyormuş gibi davranılır.
“Düşünceler kışkırtıcı olabilir… Söylenmesine engel değildir…”
Temel kriter, şiddete teşvik içermemesi…
Türkiye, 2010’dan bu yana “çözüm süreci” ya da başka isimler adı altında neredeyse 50 yıldır devam eden çatışmaları, silahın gölgesini kaldırmak için yol ve yöntemler deneme iddiasında…
AKP iktidarının profilinin baştan aşağıya değiştiği, iktidarın farklı biçimlerde yeniden kurumsallaştığı bu 15 yıllık süreç, aslında neyin, neden çözülemediğinin kanıtı aynı zamanda.
Birinci sürecin sonlandırılmasına “Oslo kayıtları” temel gerekçe gösterildi.
İstihbarat yetkilileri ile PKK yöneticileri arasında yapılan görüşmelere ilişkin ses kayıtlarının kamuoyuna sızdırılması “sabotaj” olarak nitelendirildi ve öyleydi de…
Ancak temel nedenlerden biri de AKP’nin iktidarı boyunca karşılaşmadığı bir oy kaybı yaşamasıydı. Anketler, ilk kez AKP’nin doğal oy sınırlarının bile altına düştüğünü gösteriyordu.
Dönemin MİT Başkanı Hakan Fidan’ın gözaltına alınmak istenmesi, cemaate yakın savcıların hazırladığı fezleke ve iddianameler ne kadar sert bir tartışma yaşandığının da göstergesiydi.
