Amedspor etrafında oluşan duygu, sıradan bir futbol sevgisinin çok ötesine geçiyor. Çünkü Amedspor’un mücadelesi başka kulüplerin mücadelesine benzemiyor. Takımın adı, temsil ettiği kimlik ve insanlar üzerindeki karşılığı çok farklı bir yerde duruyor. Bu nedenle Amedspor’a duyulan bağlılık da klasik taraftarlıkla açıklanabilecek bir şey değil. Burada aidiyet, hafıza ve kimlik iç içe geçmiş durumda.
Özgür RAYZAN
Ani bir kararla, uçak biletimi alıp Köln’den Düsseldorf’a, oradan da direkt uçuşla Amed’e doğru yola çıktım. Daha havalimanında beklerken bile bunun sıradan bir yolculuk olmayacağı hissediliyordu. Uçağa binen insanların büyük çoğunluğunun yarın (bugün) yapılacak şampiyonluk kutlaması için geldiği, üzerlerindeki formalardan, omuzlarına attıkları atkılardan ve kendi aralarında yaptıkları heyecanlı sohbetlerden hemen anlaşılıyordu.
Henüz uçak havalanmadan coşku kabinin içine yayılmıştı. İnsanlar birbirine yabancı olsa da aynı duygunun etrafında birleşmiş gibiydi. Kimi sezon boyunca yaşanan maçları konuşuyor, kimi yarınki kutlamanın heyecanını yaşıyordu. Ben ise bütün bu heyecanın içinde etrafı izliyorum.
Bu yolculuk benim için yalnızca bir futbol takımının şampiyonluk kutlamasına gitmek değil. Sezon boyunca Amedspor’u yakından takip ettim. Takım çok zor koşullar altında mücadele ederek bu başarıya ulaştı. Ekonomik sıkıntılar, yanlış oyuncu tercihleri, sürekli değişen teknik direktör ve ekibi ve yönetim krizleri yaşandı. Fakat bütün bunların ötesinde, yıllardır maruz kaldığı ırkçı yaklaşımlar, dışlanma, faşist saldırılar, hakem kararları üzerinden yaşanan adaletsizlikler ve federasyonun ağır cezaları vardı.
Bütün bu tabloya rağmen Amedspor ayakta kalmayı başardı. Ancak kimse önümüzdeki Süper Lig döneminin kolay olacağını düşünmüyor. Süper Lig’de çok daha sert bir atmosferin beklediği açık. Yönetim de taraftarlar da Kürt halkı da bunun farkında. Belki de tam bu yüzden Amedspor etrafında oluşan duygu, sıradan bir futbol sevgisinin çok ötesine geçiyor. Çünkü Amedspor’un mücadelesi başka kulüplerin mücadelesine benzemiyor. Takımın adı, temsil ettiği kimlik ve insanlar üzerindeki karşılığı çok farklı bir yerde duruyor. Bu nedenle Amedspor’a duyulan bağlılık da klasik taraftarlıkla açıklanabilecek bir şey değil. Burada aidiyet, hafıza ve kimlik iç içe geçmiş durumda.
Yetmiş yaşındaki bir annenin Amedspor’a duyduğu sevgiyle sıradan bir takım taraftarlığını aynı yerde görmek mümkün değil. Bu bağlılığın içinde yılların acısı, hafızası ve var olma mücadelesi var. Benim Amedspor’a duyduğum ilgi de tam olarak buradan geliyor. Ve inanıyorum ki onu seven insanların büyük kısmı da aynı duyguları taşıyor.
Diğer taraftan takımın başarısı büyüdükçe ona yönelen nefret dili de büyüyor. Daha küçücük bir çocuğa Amedspor forması giydirildi diye sosyal medyada nefret dolu yorumlar yapan insanlar var. Takımın başarısını hazmedemeyenler, onu yalnızca Kürt ve kimlik duygusu üzerinden değil önyargılar ve bilinçli provakatif anlayış ve zihniyet üzerinden değerlendirenler kendilerini göstermeye devam ediyor. Bu yüzden Süper Lig’de Amedspor’u yalnızca sportif bir rekabet değil, çok daha ağır toplumsal ve siyasal gerilimlerin beklediğini çoğu kişi biliyor.
Sabaha karşı Amed’e ulaştım. Yol uzun sürmüştü ama yorgunluğun önüne geçen başka bir duygu vardı: şehrin günler öncesinden içine yerleşmiş heyecan. Daha havalimanından çıkarken bile bunu hissetmek mümkündü. Sabah meydana doğru giderken sokaklarda, kafelerde, araçların camlarında, insanların yürüyüşünde aynı bekleyiş vardı. Sadece Amed halkının değil, dünyanın dört bir yanındaki Kürtlerin gözü bugün yapılacak kupa törenine çevrilmiş.
Sabah saatlerinden itibaren şehir daha da hareketlenmeye başladı. Caddelerde Amedspor bayrakları dalgalanıyor, insanlar grup grup kutlamaların yapılacağı alanlara doğru yürüyor. Kentin üzerinde uzun zamandır hissedilmeyen bir bahar havası var. İnsanlar yalnızca bir takımın başarısını değil, birlikte sevinmenin duygusunu yaşamak istiyor. Dicle ve Fırat’ın suyu sanki bugün biraz daha berrak akıyor.
Bir süre sonra kutlamaların yapılacağı Newroz Meydanı’na geldim. Alan şimdiden büyük bir kalabalığı ağırlamaya hazırlanıyor. Çok güzel bir hava ve atmosfer var. Sahnenin önünde insanlar toplanmaya başlamış. Bir tarafta müzik provaları yapılıyor, diğer tarafta sahne düzeni tamamlanıyor. Canlı yayın araçları meydanın farklı noktalarına yerleşmiş. Organizasyon ekibi son plan ve programları gözden geçiriyor, görevliler sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Meydanda dolaşırken herkesin yüzünde aynı heyecan okunuyor.
Amedspor’un sosyal medyada yaptığı çağrı da bu ruh halini yansıtıyordu: “Birlikte yazdığımız bu başarı hikayesini kupa ile taçlandırma zamanı.” Takım, Anneler Günü’nü de kutlayarak bütün halkı ve sevenlerini meydandaki kutlamalara davet ediyor.
Günlerdir hazırlığı yapılan program oldukça yoğun görünüyor. Büyük Newroz Meydanı’nda düzenlenecek şölen boyunca konuşmalar yapılacak; DJ Ramazan Karakaş, Simyager, DJ Kejo ve Beşer Şahin sahne alacak. Takımın yaşadığı mücadeleyi anlatan sinevizyon gösterimleri, drone görüntüleriyle hazırlanan özel videolar yayınlanacak. Futbolcular tek tek sahneye çağrılacak, ardından havai fişekler eşliğinde kupa töreni gerçekleştirilecek. Gecenin finalinde ise önce Bajar, ardından Agirê Jiyan sahneye alacak.
Ama bugün Amed’de kutlanacak olan şey yalnızca bir kupa değil. Aynı zamanda yıllardır baskıya, dışlanmaya ve yok sayılmaya karşı ayakta kalma iradesi kutlanacak. Belki de bu yüzden insanlar bu kutlamaya “şampiyonluk”tan daha büyük bir anlam yüklüyor. Çünkü burada mesele yalnızca futbol değil; bir halkın kendini görünür kılma, birlikte sevinme ve varlığını hissettirme arzusu.
