Bu topraklar birbirine saygı duymayı öğrendiğinde, barışı daha çok sevecek ama bunun için önce barışı görmesi, yaşaması gerek. Ona sahip çıkması, inanması gerek…
Çatışmanın, ölmenin, öldürmenin ne demek olduğunu bilmeyenlerin dünyasında bir anlam ifade etmeyebilir belki bunlar ama yarın çocuğunun hayatta oluşuna her sarıldığında hatırlayacak mutlaka bugün barış için elini taşın altına koyanların değerini.
Akın OLGUN
Her barışın bir geçmişi olduğu gerçeğinden bakınca, 50 yıllık savaşın ağırlığı ile yüzleşmek kaçınılmaz olur.
Düşmanlar da birbirine saygı duyar ve saygı kendiliğinden oluşmaz bilirsiniz.
Yaşanmışlıklar ve yaşanmışlıklara sığan hikayeler, saygının gerçek kurucularıdır bu yüzden.
Saygının iradeyle olan bağının nasıl büyük bir anlamı olduğunu, birbiriyle yıllardır savaşanlar bilir en çok.
Savaş sahasında kazanılan ve sınanan bu saygıyı, taraflar birbirine itiraf etmez ama içten onu mutlaka yaşarlar.
Sessiz, gururlu ve biraz da kimsesiz bir kabuldür bu…
Mücadelenin, kavganın kalenderliği, ona gösterilen rızanın da sonucudur biraz.
Yıllar sonra, bugün hayatta olmayanlara ve yaşananlara dair çok şeyler söylenecek, çok hikayeler, romanlar, anılar yazılacak ve bizler okuyucusu olacağız hepsinin.
Dün kızdıklarımıza başka bir gözle, sevdiklerimize bir başka gözle ve yaşananlara başka başka gözlerle bakacağız ve şehirler, dağlar, ovalar, mahalleler, sokaklar bir başka görünecek gözlerimize. Kulaklarımız bir başka dinleyecek kurulan cümleleri. Duygularımız illa ki süzülecek gözlerimizden…
Anlam dünyamız derinleşecek, vicdanımız kıyılara vurmayacak, toplamayacağız ölü çocukları dağlardan, derelerden, denizlerden…
“BİZ” olmak, onu tanımak, onu anlamak, onu yaşamak, onu kavramak demek ve kavradıkça açacağız kapılarımızı, pencerelerimizi birbirimize.
Tebessüm edeceğiz gelene. Gidene “selamet” dileyeceğiz.
Korkusuz, şüphesiz yaşamanın huzuruna dayayıp başımızı, yürek yüreğe, aşkla konuşacağız yarına…
Hayal olanın, gerçeğe dönüşmesindeki mücadelesini düşünmeli insan bu yüzden hep. Belki de her güzel şeyin başlangıcıdır o mücadele…
Ve sanırım yoldaşlık, o hayale sahip olmanın ve ona inanmanın ifadesidir biraz…
Bu ifadenin Kürt haraketinin tarihinde önemli bir yeri olduğunu bilenler, barışa atıfla bu saygıyı, onun gıyabında karşılayıp, hep hatırlayacaktır…
Aynısı, savaşın diğer tarafında yer alanlar için de geçerli kuşkusuz…
Saygıyla anılmayı hak edenlerin yeri, bugün hayatta olmasalar dahi barışın yanı… Bu, en büyük ödüldür bence yitirilenlere…
Bu topraklar birbirine saygı duymayı öğrendiğinde, barışı daha çok sevecek ama bunun için önce barışı görmesi, yaşaması gerek. Ona sahip çıkması, inanması gerek…
Çatışmanın, ölmenin, öldürmenin ne demek olduğunu bilmeyenlerin dünyasında bir anlam ifade etmeyebilir belki bunlar ama yarın çocuğunun hayatta oluşuna her sarıldığında hatırlayacak mutlaka bugün barış için elini taşın altına koyanların değerini.
Çünkü bazı şeylerin değeri, sonradan anlaşılmaya randevuludur…
Bugün bu günlerden biri…
Barışa Rıza olmanın, vermenin ve saygının günü…
Biraz daha ağlamaklı, biraz daha sevinçli ama illa ki umutlu olacağız…
Bizi biz yapan şey bu çünkü…
