Veysi Sarısözen
Çerçeve yasanın gündeme geldiği günden beri bu köşedeki yazılarımda “maddelerin” değil, “mutabakatın” esas olduğunu sürekli vurguladım. Altında İmralı’dan Kandil’e, Kongre Gel’den DEM Parti’ye kadar Kürt Özgürlük Hareketi’nin zindandaki, dağdaki, diasporadaki sözcüleri “Çerçeve yasa”nın altına imza atmış iseler, devletle PKK arasındaki müzakerede ilk defa “uzlaşma” gerçekleşmiş demektir.
İfade edilsin ya da edilmesin, bu uzlaşma, Türk devletinin Başkan Öcalan’ın şahsında Kürt ulusunu ve onun mücadele tarihini fiilen kabul ettiğinin belgesidir. Uzlaşma masaları defaaten kurulmuş, ama ilk defa “sonuç” vermiştir.
Fis Köyü’nde ilk adımı silahla atılan yürüyüş birinci etabı tamamlamıştır, ikinci etap İmralı müzakerelerinin sonucunda ortaya çıkan “çerçeve yasa” ile başlamıştır. İkinci etap silahsız ve barışçı yoldan demokrasi yürüyüşüdür. Dün bir bugün iki. Henüz bu yolda yürüyüşün “ilk adımı” atılmıştır, ikinci adım henüz atılmamıştır.
