1975 yılında Ankara’da doğdu. 1990’larda siyasi faaliyetleri nedeniyle 7 yıl cezaevinde kaldı. 19 Aralık 2000 tarihinde adına “Hayata Dönüş” denilen kanlı operasyona maruz kalan tutuklulardan biri oldu. 2002 yılındaki tahliyesinin ardından İngiltere’ye yerleşti. Akın Olgun çeşitli haber portallarında ve sitelerinde köşe yazarı olarak, insan hak ve özgürlüklerini konu alan yazılarıyla, düzenli olarak okurlarıyla buluştu. Cezaevi ve ölüm oruçları sürecini anlattığı ilk kitabı Adları Saklıdır dışında, Ecel Öyküleri, Karanfil Mevsimi, Kül Sesleri, Elalem, Tahtakuruları ve Kargalar Meclisi isimli beş kitabı bulunmaktadır. Olgun’un kitapları dışında İngiliz Film Enstitüsü’nün desteğiyle Kül Sesleri ve Elalem kitaplarından uyarlanan Beyaz ve Elveda isimli kısa filmleri yayınlandı. Ardından senaristliğini ve yapımcılığını üstlendiği kısa filmi Fısıltılar, Feel The Reel International Film Festivali’nden ödülle döndü.
Bunca yıkıntının, yıkılmışlığın ardından bakmak ürkütüyor insanı bazen. Yıkıntıların, enkazında sadece kendimiz yokuz çünkü. Biliyoruz ki hangi taşı, toprağı, tuğlayı kaldırsak, altında terk edilmiş sözler, cümleler, bulacağız. Her şeyi geride bırakmayı yıkıp dökerek yapmış ve bir daha arkasına dönüp bakmamayı “cesaret” olarak anlatmış olanların ihtirası fenadır bu yüzden.
Var olma mücadelesini, dilini, kimliğini, değerlerini elli yıldır sürdürülen bir savaş içinde şekillendirmiş, kazanmış bir halkın, dağla kurduğu duygusal, siyasal ve sosyal bağ şimdi yeni bir boyut alıyor ve bu hiç de kolay bir durum değil. Elli yılla yayılan şiddetli bir savaşın her türlü çilesini çekmiş, ağır şekilde bedelini ödemiş bir halkın yüksek kaygılar taşıması kaçınılmazdır bu nedenle. Korunaksız ve korumasız kaldığı endişesinin bir kaygıya, kaygının kapanıklığa, kapanıklığın ise kimliğine dair daha sıkı bir iç savunmaya dönüşmesi oldukça anlaşılır bu yanıyla.
“Demokratik Cumhuriyet” tartışmasını elle tutulur hale getirebilmek, onun ruhuna inadı üflemekle çok ilgili.
Devletin ortasında bir beton var. Herkes o betondan şikayetçi ama kimse onsuz yapamıyor. Herkes o betonun varlığını her şeyin önündeki engel olarak görüyor ama onu yönetmeye başladığında da hızla betona dönüşüyor. Onu yıkmayı hayal edenler bile bir zaman sonra yıkmaya çalıştığı şeyle benzeşerek, o betondan düşen parçaları alıp, yerine geri yapıştırıyor. Neden hep başa sarıyoruz sorusunun cevabı biraz da burada.
CHP’nin başına geleni, getirileni, özellikle yakın tarihsel bağla olan ilişkisini doğru kurup, ele alamazsak, hafızalarımızın içini boşaltmış olmakla kalmayız, aynı zamanda oluşan gürültünün peşine sorgusuz sualsiz takılmış da oluruz. Bu ise meseleleri anlama yeteneğimizi, toplumsal, siyasal ve bölgesel bağını kavrama gücümüzü zayıflatacaktır ki bu yüzden gerçeğin ve olan bitenin tarihsel bağına hep ihtiyacımız var.
Bana kalırsa Bahçeli bunun sözünü veriyor ve kestiği “racon”la, süreç üzerindeki gölgesini büyütüyor. İktidar, bu gölgeyi gölgeleyebilecek daha büyük bir güce sahip mi emin değilim. Çünkü, Bahçeli sürüncemede bırakılanın sadece süreç değil, kendisinin de olduğunu görüyor ve buna dönük hamle de yapıyor.
Kendi elleriyle karakola oğlunu götüren baba, oğlunun 4 kişiyi öldürdüğü suçlamasıyla yıllarca cezaevinde tutulacağını bilemezdi elbette. Adalete, hukuka güvenip ve sonra güvendiğiniz o adalete, hukuka pişman oluşunuz, büyük bir yıkımdır hakikaten ve Türkiye bu yüzden yıkılmış insanların çığlıkları, ahları ile doludur.
İmralı Heyeti’nin Öcalan’a atfedilen notların gerçeği yansıtmadığına dair yaptığı açıklama, bana daha yenilerde okuduğum bir kitabı hatırlattı; Çevirisini Medya, Gazetecilik ve Kültürel Çalışmalar dalında öğretim görevlisi olan Can Koçak’ın yaptığı, Slovenyalı bir filozof ve kültür teorisyeni olan Mlader Dolar’ın “Söylentinin Felsefesi, Sokrates’ten Sosyal Medyaya” adlı kitap.
