1975 yılında Ankara’da doğdu. 1990’larda siyasi faaliyetleri nedeniyle 7 yıl cezaevinde kaldı. 19 Aralık 2000 tarihinde adına “Hayata Dönüş” denilen kanlı operasyona maruz kalan tutuklulardan biri oldu. 2002 yılındaki tahliyesinin ardından İngiltere’ye yerleşti. Akın Olgun çeşitli haber portallarında ve sitelerinde köşe yazarı olarak, insan hak ve özgürlüklerini konu alan yazılarıyla, düzenli olarak okurlarıyla buluştu. Cezaevi ve ölüm oruçları sürecini anlattığı ilk kitabı Adları Saklıdır dışında, Ecel Öyküleri, Karanfil Mevsimi, Kül Sesleri, Elalem, Tahtakuruları ve Kargalar Meclisi isimli beş kitabı bulunmaktadır. Olgun’un kitapları dışında İngiliz Film Enstitüsü’nün desteğiyle Kül Sesleri ve Elalem kitaplarından uyarlanan Beyaz ve Elveda isimli kısa filmleri yayınlandı. Ardından senaristliğini ve yapımcılığını üstlendiği kısa filmi Fısıltılar, Feel The Reel International Film Festivali’nden ödülle döndü.
Her şeyi, “ama siz de” diyerek olumsuzlayan o üçkağıtçılığın, Kürtlerin öne çıktığı her anda ortalığı velveleye vermesi ne kadar da ilginç. Mücadele hakikatinde, toprağa düşen her ismin bir hikayesi var oysa. Zulümle erken tanışmış olmaktan değil sadece hayır, onun dışında bir şey görmemiş, yaşamamış olmasından da…
Görünen o ki, Özel’in inatla kurduğu ve korumaya çalıştığı Kürt sorununun çözümüne dair pozitif tavrı, partisinin 54 milletvekili ve içinde yakın çalışma arkadaşlarının da olduğu isimlerce veto edildi. Böylece İmamoğlu, parti içinde belirleyici gücün kendisi olduğunu da ilan etmiş oldu. Özetle bu bir iletişim kazası değil, adım adım örgütlenmiş bir tavrın sonucuydu diyebiliriz.
“Barış” diyenin kurduğu iradeyi, aldığı inisiyatifi güçlendirmenin ve bunu ortak mücadelenin bir parçası haline getirmenin siyasetinden korkmak, yarına dair hiçbir iddiam yok anlamına gelir ki bu siyasi karaktersizliğin tanımıdır.
Bir ders çıkarıldığı kabulünden haraket edersek; “Barış ve Demokratik Toplum” sürecinin alacağı ivme, bölgesel gelişmelerin yaratacağı ekonomik ve siyasal fırsatlar, Türkiye’nin ikinci yüzyılı için düşünülen ve Kürt sorununun çözümüyle büyük bir rahatlamayı hedefleyen modelleme, Yeni Parti’nin rol alacağı bir ortaklaşma ve uzlaşı zemini yaratabilir. Daha doğrusu, Türkiye’nin ikinci yüzyılı fikriyatı ile “barış ve demokratik toplum” paradigması arasında bir uzlaşı zemini olduğu çok net ve Özgür Özel, “normalleşme” siyasetiyle attığı ama yarım kalan adımı, Yeni Parti ile yeniden ve deneyimlenmiş olarak daha sağlam atabilir.
Çünkü artık görünür olacak şekilde, Dem Partili kesimlerin odağı, daha çok CHP etrafındaki tartışmaların içinde kendini gösteriyor. Bu, İmralı’nın kurduğu “Demokratik Cumhuriyet” merkezli stratejinin, büyük örgütsel dönüşümün ve Türkiye’nin ikinci yüzyılının kurucu gücü olma iddiasının, CHP tartışması içinde soğutulması riskini barındırıyor. Durum; bu riskin nasıl ve neden ortaya çıktığı, bir sürüklenme oluyorsa sebepleri nedir gibi sorulara cevap vermeyi sanırım zorunlu kılıyor.
Bu yanıyla, yeni Türkiye modelinde, ülkenin tüm demokratik kesimlerini, yarına dair derdini demokratik temelde temsil etmek isteyen tüm değerleri, emek, doğa, kadın merkezli milyonları, eşit “kurucu” özne olarak, halkların demokratik koalisyonu çatısı altında buluşturmak, Türkiye’nin ikinci yüzyılına açılan büyük de bir alternatif kapı olacaktır.
Türkiye’nin ikinci yüzyılı yeni bir kapı aralamaya mecbur. Demirtaş’ın,“İçinden geçtiğimiz radikal değişim sürecini doğru algılayıp iyi analiz edebilenler eğer ki ahlaki, cesur bir duruş sergileyerek Türkiye’de büyük bir uzlaşmanın kapısını açabilirse işte o zaman kazanımlar on değil elli olur, yüz olur” cümlesi biraz da bu kısma denk düşüyor. O “Radikal Değişim” den ise hemen her kesim payını alıyor.
"Demokratik Toplum ve Barış" siyasetinin, bir bütün olarak Kürt siyasetinin Türkiye’nin ikinci yüzyılına sığması pek kolay değil evet ama başarırsa, toplumsal rahatlama, huzur ve iç barışın yarattığı atmosfer, yarın tüm Türkiye halkları için çok büyük bir kazanım olacak.
