Kürdistan’daki bölünme siyasi mayın niteliğinde!
Kürtler bu sefer de kaybederlerse on yıllar boyu bir daha kendilerine gelemez, halk onları asla affetmez. Ha, bu arada Kürdistan’daki bazı aydın ve yazarların, birliği bozanları protesto babında yaptıkları gösteri ve açıklamalar küçük de olsa bir umut ışığı sayılabilir.

Faik BULUT
Iraklı gazeteci Abu Talib el Bohaya, 16 yıllık mesleki tecrübeye sahiptir. İrlanda ve Amerika’da gazetecilik dersleri almıştır. Moskova merkezli Russian Today (Bugünkü Rusya) isimli medya grubunun Arapça bülteni ile farklı Arap ve yabancı medya organlarında muhabirlik yapmıştır. 2024 yılından bu yana Dördüncü Kanal isimli Irak merkezli televizyonun Kürdistan’daki muhabiri olarak çalışmaktadır.
El Bohaya, Arap milliyetçiliği çerçevesinde yayın yapan The Cradle Arabic (Arap Beşiği) isimli internet gazetesinde Irak Kürdistan Bölgesi Yönetimi hakkında bir yazı yazdı. 10 Kasım 2026 tarihli “Kürdistan’da Siyasi Mayınlar: Kesintili İdareden İrtibat Kopukluğuna” başlıklı bu makaleyi okurlarımızla paylaşmak istiyoruz.
“2006 yılından bu yana eski bölünme hayaleti, ilk defa mevcut idari ve siyasi hayatta hatta güvenlik alanında görünür hale gelmiştir. O tarihten bugüne daha önce iki farklı idari bölgeye ayrıştırılmış Kürdistan, birleşik bir yönetim altında birleştirilmişti. Ne var ki o zaman bile iki (rakip) taraf arasında birike birike devasa bir boyut kazanan ihtilaf ve çekişmeler devam edip gidiyordu.
Bir türlü çözüme kavuşturulamayan bu iç kutuplaşma, birleşik Kürdistan’ın pusulasını ortadan kaldırdı. Dolayısıyla Kürdistan’ın elde ettiği müktesebat ve kazanımlar da uçurumun kenarındaki tehlike kadar hayati hale geldi.
YNK (Yekitî) Başkanı Bafil Talabani, siyasi kalesi konumundaki Süleymaniye’de Kürdistan Bölgesel Hükümeti'nden ayrıldığını duyurmakla, tarihsel rakibi ve ortağı KDP’nin ‘önce mutabakat’ ilkesinin üzerinden atlayarak Kürt siyasi hayatının akışının önünü büyük bir taşla tıkamış oldu.
Görünürdeki sebep şuydu: KDP, (bazı müttefikleriyle birlikte 52 sandalyeye ulaşması sayesinde) uzun zamandır açılmayan ve işlevsiz kalmış olan Erbil’deki parlamentonun açılışını başlattı. Böylece kendisini kuşatıp engelleyen çemberi de kırmış oldu.
Talabani’nin boykotuyla birlikte YNK mensubu olan ne kadar bakan, müsteşar, memur ve çalışan varsa karar gereğince Kürdistan Hükümeti dairelerine gitmediler. Özellikle başkent Erbil’deki görevlerinden çekildiler. Kubad Talabani ise bahsi geçen idari erkân ve bürokratı etrafına toplayarak Süleymaniye merkezli ayrı bir hükümet kurma girişimini başlatmış oldu.
Yekitî mensubu üst düzey bir yetkilinin The Cradle sitesine aktardığına göre durum şöyleydi:
‘Süleymaniye merkezli hükümet tamamen mecburi de facto (emrivaki) durumudur ve sadece YNK denetimindeki bölgelerin idari işlerini yürütmekle görevli olacaktır. Başkent Erbil’deki yönetimin tutumu doğrultusundaki karara göre dönülüp KDP ile irtibat kurulabilir. Bu de facto idaresi, aslında KDP ile YNK arasındaki bölünmeyi tescil, tasdik veya itiraz amacıyla kurulmamıştır. Tamamen günlük hayatın ve yönetimin işlerini yürütmekle yükümlüdür. Bir çeşit maslahatgüzar hükümet niteliğindedir. Ayrıca YNK mensubu üç milletvekilinin boykota katılmamasına yönelik bir kararlılık belirtisidir.’
Boykot kararı doğrultusunda alınan karşı tedbirleri şöyle sıralamak mümkün:
* KDP denetimindeki Erbil Yönetimi ile resmi iletişim kanallarını kapatarak yazışmaları durdurmak; Erbil’e resmi evrakları göndermemek; Erbil hükümetini, tüm Kürdistan’ın biricik merkezi ve karargâhı olarak tanımamak.
* YNK hükümetinin denetimine giren bölgelerdeki KDP’ye ait bakanlıkların kontrol (güvenlik dâhil) mekanizmalarına son vermek; bakanların bile kontrol noktalarından geçişlerine izin vermemek; bu çerçevede onlar için resmi tören ve protokol düzenlememek.
* Şimdiye kadar Kürdistan Yönetiminin aldığı resmi kararları ile ilettiği genelge ve yönerge gibi bürokratik işlemleri askıya almak.
Buna karşılık KDP de YNK ile arasındaki eski ihtilafı esas olarak kendisine danışılmadan Yekitî’nin mensubu olan bir şahsiyetin Irak Cumhurbaşkanlığı makamına oturtulmasına karşı çıkıp onunla ilişkiyi kesmişti. Ayrıca KDP, kendi mensuplarını federal hükümetin bakanlıklarına getirmişti. Yekitî milletvekilleri de tepki olarak bu bakanlara oy vermedi. YNK bu boykotu “demokratik seçim” gerekçesine dayandırmıştı. Uzlaşma için de ‘ortaklık, denge ve mutabakat’ şartlarını öne sürmüştü.
KDP milletvekili Basil Goran, The Cradle internet gazetesine şu açıklamayı yaptı: ‘ 52 milletvekili bir araya gelerek parlamentoyu açıp işlevsel hale getirdi. Anayasaya göre bu meşru bir adımdır. Böylece KDP’ye göre, kanuni nisap (yeterli sayı) sağlanmıştır. YNK’nin Bağdat’ta cumhurbaşkanı seçerken başvurduğu taktiği biz de uygulamış olduk; ne yaptılarsa aynısı yapmış olduk!'
Bütün bunlarsa Kürdistan idaresinin fiilen ikiye bölünmesi anlamına gelmektedir.
Bağdat sessiz lakin fırsatçı ve pragmatist!
Merkezi Irak hükümeti, bu kopuşu inandırıcı kılmak için anayasanın pragmatizme yol açan maddelerine sarılmaktadır. Başkent Bağdat’taki Arap siyasi odakları Erbil ile Süleymaniye arasındaki ayrışma-bölünmeye için için sevinmekteler. İlaveten bölünmeyi derinleştirmek maksadıyla bazı kanuni kanıtlara sığınmaktalar.
Kürdistan bölgesinde fırtınaların koptuğu sıralarda, Bağdat merkezi hükümeti, Kürdistan bölgesel yönetimi ile arasında dönemsel teknik toplantıları sürdürmektedir. Temel tartışma konularının başında şunlar gelmektedir: Merkezi hükümetin milli gelirden bölgeye ayıracağı/aktaracağı oranın ne olacağı; 2027 yılında federal merkezi hükümetin bütçesinin hacminin miktarı ve bundan Kürdistan’a ayırabileceği pay; memur maaşlarının miktarı ve petrol gelirlerinden alınacak/verilecek oran.
Bu kurumsal süreklilikten alınan mesaj Bağdat’ın bölgeye bakışını göstermektedir. Anlaşılan merkezi hükümet Kürdistan bölgesine ‘birleşik idare’ gözüyle bakmaktadır ki, bu nokta Irak Federal Anayasası'nın değişmez maddelerinin gereğinin yapılması demektir.
Anayasa uzmanı Muzhır Abdulrezzak’ın The Cradle internet gazetesine açıklamasına bakılırsa, ‘YNK ile KDP arasındaki ayrışmada hızlı atılan siyasi adımlar (ki Yekitî’nin Kürdistan hükümetinden kopması da buna dâhildir) yasal açıdan Kürdistan ile Bağdat arasında varılan anayasal mutabakatın maddelerinde herhangi bir ihlal yahut çatlağa yol açmamaktadır!’
ABD’nin çekilmesinin yol açtığı hayal kırıklığı
Amerikan kuvvetlerinin 30 Eylül 2026 tarihinde Kürdistan’dan çekilmesi farklı Kürt siyasi kesimlerinde sessizce karşılanmasına rağmen, bu durum bölgede yaygın bir umutsuzluk, karamsarlık ve hayal kırıklığına yol açmıştır. Kamuoyundaki yaygın kanaat şudur: Amerika bizi terk etti!
Kürt yetkililer endişelerini ABD’nin Türkiye Büyükelçisi ve Suriye ile Irak Özel Temsilcisi Thomas Barrack’ın ‘ABD Başkanı D. Trump, bundan böyle bölgedeki merkezi hükümetleri destekleyip güçlendirecektir’ yolundaki açıklamasına dayandırmaktadırlar.
Bu açıklama, aynı zamanda Amerikan yönetiminin şimdiden sonra parçalı karar odakları ile devlet dışı hareketleri (SGD, PKK, KDP, YNK gibi) desteklemekten vazgeçip, merkezi iktidarlarla işbirliği yapacağı anlamında kullanılmıştır. Mesela YNK’nin bölgede ve bilhassa Irak ile Kürtler arasında ses getiren hükümetten çekilme beyanatı, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda büyük bir yankı uyandırmadı. İlgili Bakanlık, beylik ve klasik bir tonda ‘bölgenin birleşik yapısının desteklendiğini’ açıkladı.
El Ayn Stratejik Araştırmalar Kurumu görevlisi Henri Sultan, ABD’nin bu tutumu için şöyle diyor:
"Washington gelişmeyi temkinli olarak izleyen bir taraf tutumunu takınmıştır; bölünmeye/ayrışmaya hemen ve kararlı müdahale etme arzusunda değildir. Çünkü KDP ile YNK’nin iki ayrı idari bölge kurmalarına negatif veya pozitif anlamda müdahale edip, eski birleşik hallerine dönmeleri için yoğun baskı kurmanın mevcut ayrışmayı kemikleştireceği yahut sürekli kılacağını düşünmektedir."
İran; denge mimarlığı ve terazi kefesindeki yumurta
KDP’nin gerekli meclis çoğunluğunu temin etmek suretiyle yasama organını (parlamentoyu) açarak işlevsel kılması tecrübeli Muhammed Hacı Mahmud başkanlığındaki Kürdistan Sosyalist Demokrat Partisi’nin (KSDP) konumunu güçlendirmiştir.
M. Hacı Mahmud, defalarca ‘siyasi kutuplaşmalar karşısında tarafsız kaldığını ve Kürtlerin uzlaşıp anlaşmaları gerektiğini’ söylemesine rağmen 4 Kasım 2026’da nihayet eğilimini belli etti. Partisinin temsilcisi parlamento salonuna girerek KDP mensubunun meclis başkanı olması lehinde oy kullandı. Böylece terazinin kefesine koyduğu yumurtayla denge değişikliğine yol açtı.
Uzmanlar, bu denge değişikliğinde ‘İran’ın parmak izleri’ olduğu noktasında hemfikir oldular. Tahran, bunu yapmakla KDP’nin tıkanmış yolunu açmış oldu. Bunun işaretleri Erbil’deki İran Konsolosu Feramruz Esadi’nin kulis faaliyetlerinde de görüldü. Nitekim kendisi tek haftada iki kez M. Hacı Mahmud’un Süleymaniye’deki evine gitmişti. KDP’li Parlamento başkanı seçildiğinde ise İranlı bir diplomat kendisini kutlamıştı.
Peki, ne karşılığında?
KDP İranlı Kürt hareketlerin Irak Kürdistan topraklarındaki varlığına son verme vaadinde bulununca Tahran, tavrını Erbil hükümetinden yana koymaya karar verdi. Pusulayı KDP’ye göre ayarladı. Bu hüsnü niyet mutabakatı ‘kazan-kazan’ kuralı uyarınca sağlandı.
Uzmanlar arasında dolaşmakta olan söylentilere bakılırsa, başlangıçta hüsnü niyet sınırları belliydi; ancak kendi mecrasının-çerçevesinin dışına çıkarak başka bir şekil aldı. Şöyle ki: Sınırlı mutabakat jeopolitik bir takas hadisesine dönüşerek bu kez YNK Başkanı Bafil Talabani’nin tutumuna karşıt bir konuma geldi. Nitekim Talabani Erbil hükümetini boykot ettiğini duyurduğunda sözünün arasına ‘Biz Rojhilat’taki halkımızın durumunu/meselesini önemsiyoruz’ ibaresini de koyarak İran Kürdistan’ına yönelik bir destek mesajı vermiş oldu.
Bu açıklama, Tahran ile Erbil arasındaki istisnai siyasi ve güvenlik yakınlaşmasının derinleşmesine yol açtı. Bu mesajı, Tahran’dan Kürdistan başkentinde Başkan Neçirvan Barzani’ye 8 Kasım’da teslim eden ise İran Devrim Muhafızları (Pasdaran) komutanı ve Kürdistan Bölgesi Masası sorumlusu General Muhammed Reza Meskeriyan idi.
Mesajın muhtevası, Kürdistan Başkanlığı Divanı tarafından ‘Güvenlik işbirliğinin tahkimi ve istikrarın temin edilmesi!’ ibaresiyle duyuruldu ki, böylece İran’ın Kürdistan’daki karmaşa ve bölünmüşlüğe nokta koyması şeklinde bir kanaate dönüştü.
Ankara; katı merkeziyetçilik doktrini ve ABD ile soğuk tarafsızlık
Başika’nın Zelikan bölgesinden askeri güçlerini Kürdistan’ın sınır bölgelerine çekmesini duyuran Ankara, Irak ile sıkı bir güvenlik anlaşması imzaladı. Buna göre Federal Irak (milli) ordusuna bağlı birlikler Türkiye’nin çekildiği alanlara konuşlandırılacak.
Vefa Muhammed Kerim isimli güvenlik uzmanı, bu anlaşmayı şu şekilde yorumluyor: ‘Anlaşılan o ki Kürdistan Peşmergesi, bu bölgede rol almayacak. Mümkünse bölgeden dışlanacak gibi görülüyor. Ne var ki saha gerçekliği Peşmerge’nin bölgedeki karmaşık ve çetrefilli durumunu idrak etmesinden ötürü mıntıkanın idaresi ve güvenliğini temin edebilecek güçtedir!’
Bu olguya rağmen dönüşümler karşısında sarsılmayan Türkiye’nin sabitleşmiş politik öğretisi, artık açığa çıkmıştır. O da şudur: Ankara, Bağdat yönetimiyle güvenlik ve jeopolitik esasına dayalı ilişkileri geliştirip bu mecra içinde kalmayı tercih etmektedir. Bağdat ile olan iletişim (siyasi-askeri) kanallarında Erbil ile Süleymaniye duvarını aşarak her ikisini de bu hususta devre dışı bırakmak istemektedir.
Bu taktik sürecinde Süleymaniye’nin Türklerle ilişkilerindeki açılımı da dikkat çekmektedir. Böylelikle Süleymaniye geçmişte PKK ile olan bağlantılarından dolayı Ankara nezdinde yarattığı güvensizliği ortadan kaldırma çabasındadır.
Dolayısıyla Kürdistan’daki iki partinin (KDP-YNK) ayrı hükümet veya birleşik hükümet kurmaları Ankara’nın nazarında beka (ölüm-kalım) meselesi olmaktan çıkmıştır ki, Türkiye zaten bu noktada alarm vaziyeti almadığı gibi duruma derhal müdahale etme pozisyonunda da değildir.
Türkiye bu hususta ‘Soğuk Tarafsızlık’ çizgisi izlemekte ve Washington ile arasına belli bir mesafe koymaktadır.
Gelecek için açık sorular
İki büyük Kürdistanlı rakibin geleceğine dair öngörü ve değerlendirme yapacak olan en yetenekli gözlemciler bile mevcut durumda YNK ile KDP’nin denetim/nüfuz bölgelerine kadar yayılmış olan güvenlik ve ekonomik mayınları görmezden gelerek nesnel ve serinkanlı bir fikir yürütemezler.
Buradan hareketle iki tarafın peşmerge güçlerinin birleştirilmesinin (biraraya getirilmesinin) kaderi hakkında da büyük sorular var zihinlerde. Siyasi fırtınalar karşısında güvenlik koordinasyonunun ne kadar dayanacağı da meçhuldür.
Mevcut durumda petrol, enerji, gümrük kapılarının gelirleri ve hizmet sektöründeki şirketlerin iç içeliği yahut karmaşık vaziyeti hem ekonomik hem de güvenlik riskleri hususundaki endişeleri beraberinde getirmektedir. İki parti arasındaki iplerin koparılması da bu risk ve tehlikeleri artırarak Kürdistan bölgesini şiddetli istikrarsızlığa sürükleyecektir.
Bu ve benzeri hayati sorular iki tarafın kendi güvenlik ve ekonomik problemlerini çözmeye güçlerinin yetmeyeceğini göstermektedir. Neticede her ikisi de ayrı ayrı başkent Bağdat ile işbirliği yapma yolunu seçeceklerdir.
Hatırlanacak olursa dönemin ABD Dışişleri Bakanı Madeleine Albright, 17 Eylül 1998 tarihinde kavgalı iki partiyi (KDP ve YNK) Washington’da bir araya getirip şöyle bir uyarıda bulunmuştu: “Birlik olmadan yürüyeceğimiz yol son derece zorlu ve çetin olacaktır!”
Bu tarihi uyarı o sırada sadece bir sözdü.
Şimdi o söz, acı bir gerçek olarak Kürdistanlıların önünde durmakta, boğazlarını sıkmaktadır. Krizin gölgeleri ise her iki parti için Bağdat ile bölgesel güç odaklarına kadar uzanmaktadır.
Bir uyarı da Suudi-Suriye ekseninden
Londra merkezli Suudi Arabistan dergisi (Arap dünyasının Time dergisi ayarındadır) yayın yönetmeni ve diplomatik muhabiri Suriyeli İbrahim Hamidi, Irak Kürdistan bölgesinde bölünmüşlüğü vesile ederek Arap milliyetçiliğinin zihniyetini, bilinçaltındaki gerçeği ortaya koyuyor:
“Washington’ın gözünden Irak Kürdistan Bölgesi’nin haritası oldukça açık görünüyor: Petrol ve doğalgaz sahaları, boru hatları, şirketler ve yatırımlar, İran, Türkiye ve Suriye ile sınırları var ve terörle mücadelede bir ortak!
Oysa sahadaki tablo çok daha karmaşık... Bağdat’la yaşanan kanlı çatışmalar, isyanlar ve iç savaşlarla dolu bir geçmiş; siyasi, sınıfsal ve aşiret temelli mücadeleler; iktidarı nesilden nesile devreden ancak kendi aralarında rekabet eden aileler; silahlı güçleri, güvenlik birimleri ve nüfuz alanları bulunan partiler... Bütün bunlara coğrafyanın ve komşuların dayattığı koşullardan kaynaklanan derin bir mağduriyet duygusu da eşlik etmekte.
ABD, tarihsel ihanetlerin ve coğrafi baskıların acısını hâlâ yaşayan toplumlarda geçici ziyaretler ve kısa süreli varlıklarla kendi çıkarlarını koruyabilir mi? Irak Kürdistanı’nda Süleymaniye ile Erbil arasındaki gerilimin yeniden tırmanmasıyla bu soru bir kez daha gündeme geliyor.
ABD’nin Suriye Özel Temsilcisi Tom Barrack, birkaç gün önce Londra’da kendisine Kürdistan Demokrat Partisi (KDP) ile Kürdistan Yurtseverler Birliği (KYB) arasındaki anlaşmazlıklar sorulduğunda bu konudaki yaklaşımını açıkça ortaya koydu.
Barrack, krizi ‘aileler arasındaki bir dizi anlaşmazlık’ olarak nitelendirerek taraflara ‘aşiret kaynaklı ihtilafları’ geride bırakma çağrısı yaptı. İki tarafa verdiği tavsiye ise ‘Bu meseleyi aşın!’ oldu.
ABD Başkanı Donald Trump’ın temsilcisi, önceliklerin belirlenmesi konusunda oldukça netti. Gaz sahasına yönelik saldırılar kabul edilemezdi. Bölgeye gelir sağlayan Amerikan ve uluslararası şirketler de iç çekişmelerin rehinesi hâline gelmemeliydi…
Washington, Kürdistan’a uzaktan bakabilir, ne zaman müdahale edeceğine ve ne zaman geri çekileceğine kendisi karar verebilir. Ancak Kürtler coğrafyalarından, tarihlerinden ve onlarca yılda sınırları aşan “Amerikan ihanetlerinin” bıraktığı acı hatıralardan uzaklaşamazlar.
Onlar, kalıcı komşularıyla ve tavsiyelerle ortadan kaldırılamayacak bölünmelerle birlikte yaşamak zorundalar. Barrack gelir ve gider. O, geçici bir müttefiktir. Komşular ise kalıcıdır; nesilden nesile varlıklarını sürdürür, hiçbir yere gitmezler.” (Kaynak: https://turkish.aawsat.com/arap-d%C3%BCnyasi/5341373, 15 Kasım 2026)
Irak Kürdistan Bölgesi yol ayrımında: İç bölünme tarihî kazanımları aşındırma tehdidi oluşturuyor!
Erbil’de yaşamakta olan Suriyeli bir Kürt aydını, iki partinin bölünmesi üzerine bölgede alan çalışması yaparak izlenimlerini Independent Arabia gazetesine yazdı. Makale, Suudi gazetesi Şark’ul Avsat’ın Türkçe bülteninde de yayınlandı, paylaşıyoruz:
“İki büyük parti (KDP ve YNK), kendilerinden daha büyük bir bölgesel denklemin baskısı altında bulunuyor ve iç cepheyi güçlendirecek yeterli baskı araçlarına sahip değiller. Bölgenin jeopolitik alanına yönelik bölgesel dengeler ve Amerikan himayesine dayanan denge ve güven ortamı tamamen bozuldu. Bu da bugün yaşanan güven krizinin önünü açtı.
Siyasi araştırmacı Dılşad Şirzad bölgedeki mevcut durumu ‘fırtınanın kapılarının açıldığı bir dönem’ olarak nitelendirdi. Şark’ul Avsat’ın El Mecelle dergisinden aktardığı analize göre Şirzad, yaptığı açıklamada bazı bölgesel güçlerin Kürdistan’daki iç gerilimi körüklemeye çalıştığını da söyledi.
Şirzad, ‘Kürdistan Bölgesi'ndeki demokratik yapının kırılganlığını inkâr etmek mümkün değil. Ancak kriz bundan çok daha derin. Dış aktörlerin, bölgesel güç dengelerini yeniden şekillendirme sürecinin bir parçası olarak iç bölünmeyi derinleştirme kapasitesi ve çabaları da bu krizde etkili oluyor’ dedi.
İranlı yetkililerin son haftalardaki hareketliliğine dikkat çeken Şirzad, Kürdistan’daki İran Konsolosu Feramurz Esedi ile İran Devrim Muhafızları Ordusunun Kürt meselesinden sorumlu üst düzey askerî yetkililerinden Muhammed Rıza Meskeriyan’ın faaliyetlerini örnek gösterdi. Ayrıca Tahran’ın sahada yeni fiilî durumlar oluşturarak iki parti arasındaki mesafeyi açmaya çalıştığını savundu.
Bu müdahalenin ABD’nin bölgeye yönelik ilgisizliğiyle eş zamanlı gerçekleştiğini belirten Şirzad’a göre; ABD’nin Özel Temsilcisi Tom Barrack'ın açıklamaları bu ilgisizliği açıkça ortaya koymuştur. Irak merkezi hükümetinin Kürtler arasındaki anlaşmazlığı gidermek için olumlu bir rol üstlenmemesi de krizi derinleştirmiştir.
Söz konusu aktörlerin tamamı siyasi gerilimin tırmanmasını nüfuzlarını genişletmek için bir fırsat olarak görmektedir. Ancak bu acı durum, Kürt siyasi elitinin tarihi sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor. Buna rağmen bölgenin en kötü senaryolara sürüklenmesini beklemiyorum. Evet, gerçekleşmesi neredeyse imkânsız iki durum var: Birincisi, iç çatışmaların herhangi bir biçimde yeniden başlaması.
Çünkü Kürt toplumunda geçmişteki deneyimlerle de kanıtlanmış, iç savaşa karşı güçlü bir toplumsal direnç oluştu. İkincisi ise iki ayrı yönetim sistemine fiilen geri dönülmesidir. Böyle bir girişim hem siyasi hem de toplumsal düzeyde büyük tepkiyle karşılaşır! Yaşanabilecek en ileri aşama, ‘kontrollü ayrışma’ olacak. Nitekim yakın gelecekte köklü bir değişim yaşanmadığı takdirde bu durumun fiilî bir gerçeklik olarak kalması bekleniyor.” (Kaynak: https://turkish.aawsat.com/5341369-, 15 Kasım 2026)
Bu tip uyarıların birbiri peşi sıra gelmesi dikkat çekicidir. Bilhassa Arap milliyetçisi zihniyetini taşıyan Iraklı Abu Talib el Bohaya ile Suriye İbrahim Hamidi’nin yukarıdaki makaleleri, hiç hayra alamet değil. Kürtler bu sefer de kaybederlerse on yıllar boyu bir daha kendilerine gelemez, halk onları asla affetmez.
Ha, bu arada Kürdistan’daki bazı aydın ve yazarların, birliği bozanları protesto babında yaptıkları gösteri ve açıklamalar küçük de olsa bir umut ışığı sayılabilir. Kürt asıllı müzisyen, besteci, sinemacı ve ressam Nizameddin Arınç’ın Bafil Talabani’ye yazdığı birliğe davet mektubu da olumlu ancak tek taraflıdır. Benzerini KPD yetkililerine de göndermesi gerekirdi.
Gazeteci, tarihçi ve yazar. 1990'lardan itibaren Alevilik, Kürtler, Filistin Devleti, FKÖ, Ortadoğu ve İslam tarihi, İslamcı örgütler, laiklik, tarih, siyaset, kültür vb. konular üzerine 40'a yakın tarih, araştırma, gezi yazısı ve anı kitabına imza atmıştır.
Faik Bulut yazılarının tümü →
Salatalıkların büzüşmesini önleyen saklama yöntemi! Günlerce taze kalıyor
Nûmedya24 uygulaması
Nûmedya24'ü cebinize ekleyin
Telefonunuza ya da bilgisayarınıza ekleyin: tek dokunuşla açılsın, okuduğunuz haberler bağlantısız da okunsun.

























