16 Kasım 2026 Nûmedya24
Köşe YazısıSpor

"Bizden korkmayın" mı?

Birileri Amedspor'dan korkabilir, önyargılarını sürdürebilir, kulübün varlığını başka yerlere çekmeye çalışabilir. Amedspor'un görevi kendisini kimseye sevdirmek, makbul ve güvenilir olduğunu kanıtlamak değil. Böyle bir sorumluluğu yok.

Zeyno BAYRAMOĞLU

Amedspor'un Süper Lig'e yükselmesinin ardından sıkça duyduğumuz bir söz var: “Lige renk kattı.”

İlk bakışta bir övgü. Fakat Amedspor'un yıllardır verdiği mücadele düşünüldüğünde, bu sözün neyi anlattığı kadar neyi örttüğü de önemli. Amedspor, Türkiye futboluna egzotik bir renk olarak katılmadı; kendi adıyla, kimliğiyle ve taraftarının mücadelesiyle bugünlere geldi.

Diyarbakır'da düzenlenen üç günlük medya buluşması, belki de amaçlanandan fazlasını gösterdi. Nahit Eren'in ve İstişare Kurulu Başkanı Nesih Aktepe'nin konuşmalarını gazetecilerin değerlendirmeleriyle birlikte okuyunca, bugünkü yönetimin Amedspor'u nasıl anlatmak istediği daha açık görülüyor.

Nahit Eren'in şampiyonluk kutlamalarında kullandığı “Bizden korkmayın” sözü o gün de dikkatimi çekmişti, ancak üzerinde durmadan geçmiştim. Aylar sonra ulusal basının karşısında aynı sözün tekrarlanması, bu kez üzerinde düşünmemi gerektirdi.

Kim korkuyor Amedspor'dan? Neden korkuyor?

Amedspor'un yıllardır karşılaştığı ırkçı saldırıları, yasakları ve siyasal baskıları, kulübü yeterince tanımayan insanların önyargılarıyla açıklayamayız. Kürt kimliğine ve bu kimliğin kamusal alandaki varlığına yönelen siyasal yaklaşımın futbol sahalarındaki karşılığıyla yüz yüzeyiz.

Önyargıya karşı çıkmakla, önyargının kurduğu soruya cevap vermek aynı şey değil. Birileri Amedspor'dan korkabilir, önyargılarını sürdürebilir, kulübün varlığını başka yerlere çekmeye çalışabilir. Amedspor'un görevi kendisini kimseye sevdirmek, makbul ve güvenilir olduğunu kanıtlamak değil. Böyle bir sorumluluğu yok.

Kaldı ki Amedspor, dünyanın tanımadığı bir kulüp de değil. The Guardian, Le Monde, ZDF, ARD ve Al Jazeera gibi yayın kuruluşları, kulübün hikayesini Kürt kimliğiyle, karşılaştığı baskılarla ve sportif başarısıyla birlikte ele aldı.

Amedspor, taraftarının inadıyla, dayanışmasıyla ve yıllardır süren mücadeleyle zaten güçlü bir iletişim kurdu. Kendi geçmişinden beslenen bir iletişim anlayışı geliştirmek yerine diğer kulüplerin tanıtım yöntemlerini büyüterek tekrarlamak, kulübün özgünlüğünü aşındırıyor. Çünkü nasıl bir iletişim kurulduğu kadar, bu yolla kime benzemeye başlandığı da önemli.

Medya buluşmasına katılan gazetecilerden biri, 36 yıllık meslek hayatında böylesine kapsamlı bir halkla ilişkiler organizasyonu görmediğini söyledi. Diyarbakır'da başka takım taraftarlarının formalarıyla rahatça dolaşabildiğini, kentin misafirperverliğini gördüğünü anlattı ve uluslararası spor organizasyonları önerdi.

Peki Diyarbakır'ın güvenli ve misafirperver olduğunu kanıtlamak neden bir başarı ölçütü haline geliyor? Kürt kimliğine ve bu kentin siyasal duruşuna yönelen düşmanlık, birkaç günlük ziyaretle giderilecek bir yanlış anlaşılma mı? Diyarbakır'a ilişkin önyargılardan söz eden gazetecilerin, bu önyargıların oluşmasında medyanın payını ve Amedspor'un yıllardır karşılaştığı baskılar karşısındaki tutumunu da sorgulaması gerekmez mi?

Diyarbakır, güçlü bir siyasal örgütlülüğün, kimlik mücadelesinin ve direnişin yaşadığı bir kent. Bu karakteri tanıtım çalışmalarıyla aşılması gereken bir imaj sorunu gibi ele almak, kentin siyasal kimliğini silikleştirmeye hizmet eder. Kentin tarihini ve kültürünü anlatırken o kültürü yaratan mücadeleyi geri plana itmek ise Diyarbakır'ı dışarıdan gelenlerin beğenisine göre yeniden tarif etme çabasıdır.

Futbolun bu süreçteki rolünü de hafife alamayız. Dünyanın farklı coğrafyalarında halkların kimliklerini ve direnişlerini görünür kılan futbol, iktidarların kendi meşruiyetlerini güçlendirmek için başvurdukları bir araç da oldu. Mussolini İtalya'sının 1934 Dünya Kupası'nı faşist rejimin gücünü sergilemek için kullanması bunun örneklerinden biri. Futbolun yarattığı coşku, bir toplumun siyasal gerçekliğini perdelemek ve itirazlarını zararsız bir kültürel gösteriye indirgemek için de kullanılabilir.

Diyarbakır'ın bir spor ve turizm vitrini olarak sunulmasına yönelik itirazım tam da burada. Amedspor'un siyasal ve toplumsal karakteri geri plana çekilirken kentin misafirperverliği, kültürel zenginliği ve futbol sevgisi öne çıkarılıyor. Kürtlerin siyasal varlığını tanımadan Diyarbakır'ı “sevmeyi” mümkün kılan bu gösteri, şiddetli bir itirazı hak ediyor.

Medya buluşmasının gazetecilere anlatılanlardan ibaret olmadığını da düşünüyorum. Yönetimin kendi toplumsal tabanına verdiği mesajlar da bu buluşmanın bir parçası. Dolayısıyla İstişare Kurulu Başkanı Nesih Aktepe'nin açıklamalarını bu açıdan okumak gerekiyor.

Aktepe, “ortak akıl”dan, kadınların karar mekanizmalarına katılımından, emekten, ekolojiden ve demokratik yönetimden söz ediyor. İstişare Kurulunun transferlerden borçlanmaya kadar pek çok konuda yönetim kuruluyla birlikte karar aldığını anlatıyor.

Gramsci'nin hegemonya ve rıza üzerine düşüncelerini hatırlatan bir çifte meşruiyet arayışı var burada. Amedspor'u hakim futbol ve medya çevrelerinin kabul edeceği biçimde sunmaya çalışan yönetim, bu tercihin Amedspor'un toplumsal tabanında doğurabileceği eleştirileri de kulübün mücadeleyle kazandığı değerlerin diliyle karşılıyor. Dışarıda kabul ararken içeride rıza üretmeye çalışıyor. Kadın özgürlüğü, emek, ekoloji ve demokrasi vurguları böylece yönetimin tercihlerini savunmanın bir parçası haline geliyor.

Oysa Amedspor'un bugün sahip olduğu güç, herhangi bir yönetimin iletişim stratejisinden çok önce oluştu; baskılara, yasaklara ve ırkçı saldırılara rağmen kulübü sahiplenen insanların emeğiyle büyüdü.

Bu nedenle Amedspor'un geleceğini konuşurken yönetimin “tanıtım faaliyetlerinden” daha fazlasını tartışmak gerekiyor. Kulübün kendine ait bir oyun kültürü, amatör spordan profesyonel futbola uzanan erişilebilir bir yapısı olmalı. Teknik direktörler, futbolcular ve yönetimler değişse de devam edecek bir futbol anlayışı; mahallelerde, amatör kulüplerde, kadınların ve gençlerin spor yapabildiği alanlarda karşılık bulmalı. Taraftarların kulübün geleceğine ilişkin kararlara katılabileceği yollar da açılmalı.

Amedspor'u seven bir çocuk, Türkiye'nin neresinde yaşarsa yaşasın, bir gün o takımın ilk on birinde oynayabileceğini hayal edebilmeli. Bunun için sahalara, altyapı olanaklarına ve yeteneğini geliştirebileceği imkanlara ulaşabilmeli. Amedspor'un nasıl bir kulüp olacağını, bu hayale ulaşmanın yollarını ne ölçüde açtığı da belirleyecek.

Ve bütün bunlar ortadayken, Amedspor'u “kabul edilebilir” kılmak uğruna onu Amedspor yapan hikayeden neden vazgeçeceğiz?

İlgili Haberler

Anasayfa