
Bir fotoğrafın tanıklığında sonbahar
Sahnedeki genç adam sadece bir şarkı söylemiyordu; Karadeniz ile Kürdistan arasında görünmez bir köprü kuruyordu. İnsanlar onun dilini bilmiyordu belki ama sesindeki hüznü, inadına yaşam sevincini ve özgürlük arzusunu çok iyi tanıyordu. Çünkü bazı şarkılar tercümeye ihtiyaç duymaz; doğrudan insanın hafızasına ve vicdanına seslenir. Müzik yalnızca müzik değil, yukarı mahallenin ötekisinin başka bir halka uzattığı eldi.








