Bekir Ağırdır
Her pazartesi ve salı siyasetin harareti yükseliyor. Kabine açıklamaları, liderlerin grup konuşmaları, ardından akşam ekranlarında aynı yüzlerin sürdürdüğü tartışmalar. Ancak bütün bu gürültünün ahalinin güncel dertleriyle ne kadar paralel aktığından emin değilim. Örneğin asgari ücret tartışmalarında üç ayrı duygusal evrene tanıklık ettik. Bir kesim için açıklanan rakam yeni bir hayal kırıklığı. Bir kesim, eleştirilere anında savunmayla karşılık veriyor. Asgari ücrete mahkûm olanlar ve emekliler içinse bu süreç yine “Biz ölmüşüz” duygusunun taze bir örneği.
Kutuplaşmanın uzun yıllar laik–muhafazakâr, Türk–Kürt, Sünni–Alevi gibi kültürel kimlikler etrafında şekillendiğini biliyoruz. Ancak bu farklılıkların gerilimi çoğu zaman toplumsal ilişkilerden çok, devletle yaşanan ayrıcalık–mağduriyet deneyimlerinden beslendi. Etnik ve inanç aidiyetleri arasındaki çatışmaların önemli bir kısmı da doğrudan doğal toplumsal dinamiklerden değil, devlet içi kliklerin müdahalelerinden kaynaklandı. Bugünse bu eski fay hatlarının ötesine geçen, daha derin ve süreklileşmiş bir toplumsal ayrışmayı yaşıyoruz.
Son on beş yılda bu toplumsal farklılıkların üzerine siyasal kutuplaşma kalın bir katman gibi yerleşti. Merkez–çevre ve sol–sağ eksenlerinden başlayan gerilim, AK Parti döneminin başından itibaren hem ton hem biçim değiştirdi. Önce AK Parti yandaşlığı–karşıtlığına, ardından Erdoğan yandaşlığı–karşıtlığına dönüştü. Bugün yaşanan siyasal kutuplaşma hem kimlik ayrışmalarını besleyen hem de onlardan güç alan yeni bir evreye geçmiş durumda.
