Dicle Anter
Suriye hükümeti ile SDG arasındaki entegrasyon antlaşmaları bütün hızıyla devam ederken ileriye dönük bir gelişmeye de şahit olmuyoruz. Nasreddin Hoca’nın dediği gibi ‘’ya tutarsa’’ fıkrasına benziyor. Her iki tarafın muhatapları belli ama bir türlü görüşemiyorlar ancak aracılar ile işler yürüyor. Şara Türkiye’den habersiz kılını dahi kıpırdatamaz. Aynı şekilde SDG’de Öcalan ’sız bir şey yapamaz çünkü bu konuda etkili ve yetkilidir. Adını koyamadıkları sürecin durumu da bunun bir göstergesidir. Çünkü muhataplar karşılıklı görüşmüyorlar. Cumhur ittifakı iki başlı olduğu için niyetleri konuyu zamana yaymak. Devlet Bahçeli’nin bu konuda çok önemli söylemleri var ama içeriği doldurulmuyor. Suriye ve Türkiye hükümetleri istediklerini uygulamaya çalışıyorlar. Bir yandan Lübnan’daki savaş bir yandan İran’daki savaşın devam etmesi ve bu savaşların yayılması Suriye’deki durumu daha da zorlaştırıyor. Ufak çaptaki çatışmalar dışında bir durgunluk yaşansa da siyasi olarak gerçekleşmeyen sorunların çözülmesi tedirginliğe yol açıyor. En önemli konulardan biri de esir takasındaki gelişmeler. Kürt halkı bu konuda ki gelişmelerin olumsuz olarak devam etmesinden dolayı protestolarını dile getiriyorlar. SDG üyeleri gençler halen bırakılmadı. Bu esir takasındaki sorunlar giderilmemesi durumunda olumsuz gelişmeler yaşanabilir. Kobani’deki insani kriz de devam ediyor. Kente gelen yardım tırları halen engelleniyor. Kuşatma devam ediyor. Şam hükümetinin Kobani’ye bu kadar önem vermesi acaba Erdoğan’ın ‘’düştü düşecek’’ sözünden mi kaynaklanıyor bilinmez ama insanın aklına gelmiyor da değil. Kendi ülkesinde demokrasi, özgürlük, adalet ve insan hakları konusunda sınıfta kalan bir rejimin başka bir ülke için bu kavramları talep etmesi çelişkili ve tuhaf bir durum değil mi?
