Hicri İzgören
Hayat, bazen en sevdiğimiz şarkının yarım kalması gibi kesiveriyor nefesimizi. Ahmet Telli’nin bu dünyadan sessizce çekilişi gibi.
Bir şairin, bir dostun ardından bir yazı yazmak kelimelerin hükmünü yitirdiği o ıssız sınırda durmak gibi,
Bazı vedalar vardır, sadece bir insanın gidişi değildir; bir sokağın tenhalaşması, bir ülkenin belleğindeki o en dirençli dizenin eksilmesidir.
Bir şair arkadaşı, bir yol ve söz yoldaşını sonsuzluğa uğurlamak, kelimelerin boynunu bükmesi, tuşların duraklaması demektir.
Telli, kelimelerini yalnızca bir estetik kaygıyla değil, insan onuruna, adalete ve bu toprağın kadim hafızasına yaslayarak büyütmüş bir sesti. Sözünü esirgemeyen, sesini rüzgara teslim etmeyen, aksine o rüzgara karşı durarak hakikati fısıldayan bir adanmışlıktı onunkisi.
Bir şairin gidişiyle, onun taşıdığı o toplumsal hafızanın, o direncin yükü şimdi sonraki kuşakların omuzlarında kalıyor. O, kelimeleriyle bu dünyaya bir çentik attı; insana, aşka, barışa ve adalete dair sarsılmaz bir inancın kaydını düştü.
