Tuğçe Tatari
Bir süredir yollardayım.
Diyarbakır, Şırnak ve Cizre’de Newroz kutlamalarına katıldıktan sonra şimdi yeniden Diyarbakır’dayım.
Newroz’u ve yarattığı kitlesel ortamı fırsat bilerek Kürt siyasetini, şehirleri, insanları, yaşananları ve değişen denklemleri anlamaya çalışmaktayım.
Aslında ilk etapta bir Newroz gözlemleri dizisi yapmak üzere çıktığım bu yollarda gördüklerim, dinlediklerim, tanıklık ettiklerim beni daha farklı bir yazıya yöneltti.
Newrozların her birinin beklenenden çok daha kalabalık olmasının nedenlerini, okunamayan, gözden kaçan değişimleri anlamaya çalışıyorum.
Kürt meselesi ve Kürt siyasetini yakından takip eden biri olarak, aslında bir süredir yazmak istediğim fakat kafamda bir türlü tam formüle edemediğim bir yazı konusu vardı. O da Kürt siyasetindeki yeni denklem olan ‘30 yıllıklar’ meselesiydi.
Şöyle ki; Kürt siyaseti, kurumları, kadroları ve aktörleriyle yakından tanıdığımız bir yapıdır aslında. Bu yapıya geçtiğimiz sene itibarıyla yeni bir denklem eklendi; o da 30 yıllık mahkûmiyet hayatı bitip sahaya dönen, siyasi çalışmalara katılanlardı.
Artık Diyarbakır Havaalanı’nda büyük bir kalabalık gördüğünde insanların aklına her şeyden önce “bir 30 yıllık mı bekleniyor” sorusu gelecek kadar Kürt halkının hayatında olan bir yeni denklemden söz ediyoruz.
Bir şekilde harekette yıllar önce yer almış, tutuklanmış, cezası bittikten sonra tahliye olur olmaz da sivil siyasete dönmüş ve -tahliye oldukça artan ölçüde- çalışmaya başlamış insanlardan söz ediyoruz.
Şimdilik sayıları yüzleri aşan bu kişilerden kaçı aktif olarak sahada çalışıyor, siyaset yapıyor, bunu net olarak görmek imkânsız. Fakat halkın üzerinde ‘esas aktörlerin’ geri dönüşü gibi bir algı yarattığı, siyasete yönelik bozulan güven ilişkisini tamir etmeyi amaçladığı ve bir ‘yeniden umutlanma’ vesilesi olduğu aşikâr.
