Mehmet Nuri Özdemir
Amedspor tüm zorlukları aşarak Süper Lig’e çıktı ve Kürtlere uzun süredir hasret kaldıkları kitlesel bir mutluluk yaşattı. Bu mutluluğun kaynağı bilinen futbol fanatizminin ötesinde kendi rüyasının peşinden gidenlerin kritik bir eşiği aşmasıyla ilgiliydi. Kürtler için bir fenomene dönüşen Amedspor politik bir meselenin uzantısı olmanın yanında kentin ve bölgenin gündemini belirleyen sosyolojik bir olgu haline gelmişti. Süper Lig’e çıkmasıyla bu olgu daha da görünür hale gelecek gibi. Rasyonel bir çözüme kavuşamayan Kürt meselesi birçok şeyde olduğu gibi Amedspor’u da politikleştirdi. Bir tuzluğun bile politikleştiği yerde sporun politikleşmemesi abes olurdu. Takımın adını, Diyarbakır’ın eski isimlerinden biri olan Amed’ten alması ve bu ismin Kürtler arasındaki sembolik karşılığı taraftarın takım ile ilişkisini politikleştiren kurucu bağ oldu. Amedspor ismi ilk günden bu yana milyonlarca taraftar için apayrı bir heyecan, ırkçılar için eziyete dönüştü.
Amed ismiyle spor endüstrisine dahil olmak öyle kolay olmadı. Kürt siyaseti nasıl ki siyasal ve sosyal hayatın içinde yıllarca önyargılarla boğuşup negatif kavramlarla etiketlendiyse Amedspor da yeşil sahalarda aynı çirkinliklere maruz kaldı. Kürt halkının gündelik hayatın içinde karşılaştığı ırkçı ve ötekileştirici saldırıların bir benzeri Amedspor kulübüne yaşattırıldı. Bu bakımdan Amedspor’un hikâyesi Kürtlerin hikâyesi, kaderi Kürtlerin kaderidir. Toplumun Amedspor’u sahiplenme biçimi de bu hakikatten koordinatlarını almıştır.
