Volkan Yaraşır
20’inci yüzyılın en sarsıcı ve en özgün devrimlerinden biri olan Küba Devrimi en başta ezber bozuculuğuyla dikkat çekmiş, Ortodoks yaklaşımların ötesinde yaratıcı bir zenginliği ortaya koymuştur. Aslında her devrimin böyle bir niteliği ve diyalektiği vardır. Başka bir ifadeyle her devrim bir diyalektiktir ve diyalektik bir zenginlikle kendini dışa vurur.
26 Temmuz 1953’te Batista diktatörlüğünün simgesi olan Moncada Kışlası’nın öğrenci lideri, o zamanlar Ortodoks Parti üyesi ve bir asi olan Fidel Castro Ruz’un önderliğinde 100 genç asi tarafından basılması -eyleme katılacak sayı 150 olsa da bir çok nedenden üçte biri katılamadı- Küba Devrimi’nin başlangıcı kabul edilebilir. Eylem başarısızlıkla sonuçlandı. Asilerden yalnızca 30’u hayatta kaldı.
Castro kendi savunmasını kendi yaptı, bu savunma ileriki yıllarda “Tarih Beni Beraat Ettirecektir” adıyla yayımlandı. Daha sonra bu savunma devrimin öncü gücü olan ve adını Moncada baskını tarihinden alan 26 Temmuz Hareketi’nin en önemli belgesine dönüşecekti.
Batista rejimi toplumsal muhalefetin güçlenmesi karşısında ve yeni bir vizyon oluşturmak için 1955 yılında genel af çıkardı. Serbest kalan asiler, bir devrim ocağına dönüşecek olan Meksika’ya geçti. Arjantinli devrimci Che Guevara’yla Castro’nun karşılaşması da Meksika’da oldu.
