İran’da idamlar durmuyor. ABD-İsrail ile savaştan bu yana en az 21 kişi politik nedenlerle idam edildi. Çok sayıda kişi de idam tehdidi altında. Bunlardan biri de Kürt genci Naser Bekirzade: “İlk ‘suçum& Kürt olmamdı, ikincisi ise Sünni olmam. Bana yardım edin. Ben ne ilk ne de sonum.”
HABER MERKEZİ – ABD ve İsrail ile 28 Şubat’ta başlayan savaşta yönetsel, siyasi, askeri ve ekonomik açıdan büyük darbe alan İran, içte ise baskıyı sürdürüyor. İran, 28 Aralık’ta başlayan, bir aydan fazla süre devam eden ve milyonlarca kişinin katıldığı rejim karşıtı protestolarla ilişkili olduğunu ileri sürdüğü kişileri idam etmeye devam ediyor.
İnsan hakları örgütlerinin verilerine göre, son 40 günde en az 21 kişi politik nedenlerle idam edildi, 28 Aralık’ta başlayan rejim karşıtı protestolara katıldıkları için en az 30 kişiye de idam cezası verildi.
İran İnsan Hakları Aktivistleri Ajansı’nın (HRANA) yayımladığı verilere göre, 21 Mart 2025 – 20 Mart 2026 tarihleri arasında, İran’da ideolojik veya siyasi gerekçelerle ya da temel insan hakları ilkelerinin açık ihlaliyle toplam 78 bin 907 kişi tutuklandı. Bu tutuklamaların 78 bin 126’sı düşünce ve ifade özgürlüğüyle ilgili davalarla bağlantılıydı.
İran’da 28 Aralık’ta başlayan protestolara yönelik rejimin müdahalesi de ölümcül oldu. Bloomberg’in aktardığına göre, Birleşmiş Milletler’in İran’daki İnsan Hakları Özel Raportörü Mai Sato, ülkedeki doktorlardan gelen bilgilere dayanarak, protestoların bastırılması sırasında ölen sivillerin sayısının 20 binin üzerinde olabileceğini ifade etmişti.
Yüzlerce kişinin fotoğrafları BBC’ye ulaştırıldı | İran’da öldürülenler tanınmaz halde
İngiltere merkezli The Sunday Times gazetesi, sağlık çalışanlarının verilerinden hareketle, “protestolarda ölenlerin sayısının 16 bin ila 18 bin arasında olabileceğini” yazmıştı.
Farsça yayın yapan dijital medya platformu İran International, 26 Ocak’taki duyurusunda, sadece 8-9 Ocak’ta en az 36 bin 500 kişinin öldürüldüğünü ileri sürmüştü.
Üç kurşunun parasını ödediler, cenazeyi alabildiler | İran’da bilanço ağırlaşıyor
KÜRT GENCİ NASER BEKİRZADE İDAM TEHDİDİ ALTINDA
Bir yandan ABD ve İsrail ile savaşta kayıplar veren İran, öbür yandan 28 Aralık’ta baş gösteren rejim karşıtı protestolara yeniden sahne olmak istemiyor. Bu nedenle son bir buçuk ayda çok sayıda kişi politik nedenlerle idam edildi ve çok sayıda kişi de idam tehdidi altında. Bunlardan biri de Kürt genci Naser Bekirzade.
Bekirzade hakkında Urmiye Devrim Mahkemesi’nin 2’nci Şubesi, Ocak ayında “İsrail adına casusluk” iddiasıyla idam cezası verdi. Bekirzade, 25 Nisan Cumartesi günü Urmiye Merkez Cezaevi infaz bürosuna çağrıldı ve Yüksek Mahkeme’nin idam kararını onadığı kendisine resmî olarak tebliğ edildi.
Naser Bekirzade’nin hapishaneden yazdığı mektubuna göre, tutukluluk süreci 2 Ocak 2024 tarihinde başladı. Devrim Muhafızları istihbaratında üç ay boyunca hücrede tutulan Bekirzade, bu süre zarfında ağır psikolojik işkencelere maruz kaldığını ifade etti.
İlk olarak 2024 yılının sonbaharında Urmiye Devrim Mahkemesi tarafından idam cezasına çarptırılan Bekirzade’nin dosyası, Nisan 2025’te Yüksek Mahkeme tarafından delil yetersizliği gerekçesiyle bozuldu. Ancak yerel mahkeme, dosyayı yeniden ele aldığında benzer iddialarla ikinci kez idam kararı verdi.
Bu kararın da 2025 sonbaharında bozulmasına ve masumiyetinin teyit edilmesine rağmen, dosya üçüncü kez aynı mahkemeye gönderildi. Ocak 2026’da verilen üçüncü idam cezası, ülkenin içinde bulunduğu savaş atmosferinin gölgesinde Yüksek Mahkeme’nin 39. şubesi tarafından onandı.
Kararın tebliğ edildiği esnada infazdan sorumlu yetkililerin kendisine yönelik hakaret ve fiziksel şiddet uyguladığını belirten Bekirzade, idamın yakında uygulanacağına dair açıkça tehdit edildiğini dile getirdi.
“İLK ‘SUÇUM’ KÜRT OLMAMDI”
Naser Bekirzade, karşı karşıya olduğu adaletsizliğe ilişkin mektup yazdı. Mektubunda şunları dile getirdi:
Ben Naser Bekirzade’yim. Sesimi Urmiye Merkez Cezaevi’nden duyuyorsunuz. Belki de bu benim son sesim olacak. Molla Mansur’un oğluyum, 26 yaşındayım ve benden küçük iki kız kardeşim var. 23 yaşındayken, hayatın en güzel döneminde, umutlarımın zirvesindeyken tutuklandım.
Ailem, özellikle anne ve babam, tutuklandığım günden bu yana her gün ölüp yeniden dirildiler. Ayrılığın acısı onları yıprattı; genç yaşta yaşlandılar. Bir zamanlar mutluydular ve tek oğullarını damatlık içinde görmeyi hayal ediyorlardı. Tutuklanmadan birkaç gün önce kız istemeye gidecektik. Şimdi ise 4 yıldır o kız beni bekliyor. Az önce idam kararımın onandığını öğrendim; ona nasıl telefon açıp bunu söyleyeceğimi bile bilmiyorum.
Okulu bitirdikten sonra, hem kendi isteğimle hem de babamın yönlendirmesiyle Pîranşar’deki Selahaddin Eyyubi Dinî İlimler Medresesi’nde eğitim almaya başladım. İki yıl sonra, ailemin durumunu düşünerek babama destek olmak için Urmiye’de bir cep telefonu dükkânı açtım.
2 Ocak 2024’te tutuklandım ve 3 ay boyunca Devrim Muhafızları istihbaratında hücrede tutulup ağır psikolojik işkencelere maruz kaldım. Urmîye Devrim Mahkemesi’nin 1. şubesi, 2024 yazındaki iki duruşmanın ardından, yeterli delil ve belge sunmadan aynı yılın sonbaharında idam cezası verdi.
Bu karar, Nisan 2025’te Yüksek Mahkeme’nin 39. şubesi tarafından delil yetersizliği nedeniyle bozuldu. Dosya yeniden yargılama için Urmiye Devrim Mahkemesi’nin 2. şubesine gönderildi; ancak aynı mahkeme, 12 günlük savaşın gölgesinde tekrar idam kararı verdi. Bu karar da 2025 sonbaharında yine bozuldu ve benim masumiyetim teyit edildi.
Buna rağmen dosya üçüncü kez aynı mahkemeye gönderildi ve ne yazık ki Ocak 2026’da, önceki kararın kopyası olan bir metinle üçüncü kez idam cezası verildi. Bu karar bugün sabah saatlerinde, ülkenin savaş koşulları altında, Yüksek Mahkeme’nin 39. şubesi tarafından onandı.
İdam cezasını duymak çoğu insan için anlaşılması zor bir şey olabilir. Ama bu öyle bir cezadır ki hiçbir insan bunu kaldıramaz. İdam kararı beni parçaladı. Her an kendi ölümümü görüyorum ve ailem de bu yükün altında eziliyor. Bu mektubu görmezden gelmeyin; bugün sıra bende, yarın başka birinde olabilir.
Tüm halkımdan, dünyadaki tüm onurlu Kürtlerden ve eğitim aldığım din âlimlerinden ricam, sesimi duyurmalarıdır. Sesimi insan hakları kuruluşlarına – özellikle Uluslararası Af Örgütü’ne- ve tüm dünyaya ulaştırın.
Urmiye, İran’ın geri kalanından farklıdır. Bunu kalpten söylüyorum: İlk ‘suçum’ Kürt olmamdı, ikincisi ise Sünni olmam. Bana yardım edin. Ben ne ilk ne de sonum.
Naser Bekirzade
25 Nisan 2026
Urmiye Merkez Cezaevi
