Mustafa Yalçıner
İran savaşı 40. gününe ulaştı.
Amerikalı ve siyonist saldırganların yanında NATO üyeleri dahil açıktan bir üçüncü ülke yok.
Gerçi İran’ın düşürdüğü F-15 nişancısını kurtarmaya giden uçaklar “Üslerimiz savunma amaçlı kullanılabilir” diyen İngiltere’den kalktı.
Bir diğer istisna Ortadoğu’nun Körfez ülkeleri. Türkiye ve Mısır ara bulucu roller üstlenmeye uğraşırken ciddi ekonomik büyüklükler oluşturan Suudilerle BAE başta olmak üzere Körfez ülkeleri savaşta saldırganlara yataklık ediyor. Karşılığında savaşın yakıcı ateşini yaşıyorlar. Amerikan emperyalizmi saldırılarında bu ülkelerindeki askeri üslerini kullanıyor çünkü.
Önceden yaptığı açıklama doğrultusunda İran ülkesinde ne tür hedefler vurulmuşsa destekçi ülkelerdeki aynı türden hedefleri vuruyor. Rafineriye karşılık rafineri. Elektrik santraline karşılık santraller.
İran’ın hedeflerini bulan füzeleriyle gerçekleştirdiği misillemeler Trump’ı geçici süre de olsa durdurup “barış”, “İran’la görüşmeler” ve “anlaşma”dan söz etmesine neden oldu. Ancak ABD’de “yenilgi” olarak görünmeyecek türden anlaşma olanağı bulamayan Trump’ın İran’ı “barış”a razı etmek için saldırıyı yoğunlaştırmaktan başka alternatifi yok görünüyor. Bu nedenle F-15 nişancısını kurtarmasını büyük bir zafer olarak sunarken tehditlerinin de dozunu artırıyor.
