Hicri İzgören
‘1 Eylül Dünya Barış Günü’ yine dünyada savaşların, çatışmaların gölgesinde gelip geçti.
Dünya tarihi, savaşların, bitmek bilmeyen kavgaların ve feda edilen hayatların yorgun bir dökümü gibi önümüzde duruyor. Dünya ölçeğinde manşetlere baktığımızda; çatışmalar siyasi kutuplaşmalar ve kavgalar arasında sıkışıp kalmış toplumlar görüyoruz. Ancak tüm bu gürültünün ortasında unutulan, aslında her kapıyı açabilecek kadar eski ama bir o kadar da taze bir anahtar var: Barış.
Birçoğumuz barışı, sadece silahların susması veya bir anlaşma metnine atılan imzadan ibaret sanıyoruz. Oysa barış, bir sonuç değil bir yöntemdir. Sorunların üzerine akılla ve mantıkla gitme iradesidir.
Sorunları şiddetle veya dayatmayla çözmeye çalışmak, bir yarayı üzerine bant yapıştırarak iyileştirmeye benzer. Dışarıdan kapalı görünse de içeride enfeksiyon yayılmaya devam eder. Barışçıl yöntemler ise köke iner.
Çatışmak veya köprüleri atmak aslında korkaklıktır çünkü bunlar en kolay yoldur. Asıl cesaret, nefretin en yoğun olduğu anda bile el uzatabilmektir. İnatlaşmanın getirdiği yıkım, uzlaşmanın getireceği ‘kayıptan’ her zaman daha büyüktür. Hiçbir siyasi ego veya hiçbir kişisel gurur huzur içinde uyuyan bir çocuğun gülüşünden daha değerli değildir.
