Şebnem Korur Fincancı
Bazen bir zarfın içinden sadece birkaç satır çıkar. Bazen de bir dünya. Aylardır koliler açıyorum. Kartlar, mektuplar, çocukların henüz acemilikten kurtulamamış harfleri, çıkartmalar, boyalar, yılların yükünü taşıyan titrek ama zarif el yazıları… 2 yaşından 92 yaşına kadar insanların bana dokunan cümleleri. İçlerinden çıkan şey sadece mektup değil, örgütlü vicdan. Af Örgütünün örgütlediği, hepimizi içine kattığı dayanışmalardan bir kesit… Dünyanın dört bir yanından: Hindistan’dan Kanada’ya, Japonya’dan Yeni Zelanda’ya. Aynı cümle farklı dillerde tekrar ediyor aslında: “Yalnız değilsin.” İnsan bazen bunu unutuyor.
Bir hak ihlaliyle karşı karşıya kaldığınızda, mesele sadece hukuk olmuyor. Yalnızlık da oluyor. Sesinizin yankı bulup bulmayacağını bilmemek oluyor. İşte tam o noktada, hiç tanımadığınız insanların size yazdığı bir mektup, o boşluğu dolduruyor. Bir mektup dünyayı değiştirir mi? Evet, değiştirir. Ama belki düşündüğümüz gibi değil. Dünyayı bir anda dönüştürmez elbette. Yasaları tek başına değiştirmez. Ama insanı değiştirir. Ve insan değiştiğinde, dünya zaten yerinden oynamaya başlar.
